امشب از باده خرابم کن و بگذار بميرم       

                                                    غرق درياي شرابم کن و بگذار بميرم

قصه عشق به گوش من ديوانه چه خواني   

                                                   بس کن افسانه و خوابم کن و بگذار بميرم

گر چه عشق تو سرابي ايست فريبنده و سوزان

                                دلخوش اي مه بسرابم کن و بگذار بميرم                             

 زندگي تلخ تر از مرگ بود گر تو نباشي                       

                                                    بعد از اين مرده حسابم کن و بگذار بميرم

پيرم و نيست دگر بيم ز دمسردي مرگم

                                                       گرم روياي شبابم کن و بگذار بميرم

خسته شد ديده ام از ديدن امواج حوادث

                                                   کور چون چشم حبابم کن و بگذار بميرم

تا به کي حلقه شوم سر به در خانه بکوبم

                                                    از در خويش جوابم کن و بگذار بميرم

اشک گرمم که به نوک مژه شمع بلرزم